Terug

Februari 2009

Een nieuw begin.

Ik heb afgelopen vrijdag de deur van het CIZ achter me dicht getrokken. Ik ga dinsdag aan het werk bij de gemeente Almere als teamleider voor de WMO. Ik heb op 30december 2008 namelijk mijn ontslagbrief ingeleverd. De reden om te gaan solliciteren was dat ik een contract voor bepaalde tijd, tot 1 april 2009, had. In augustus en in november heb ik met mijn baas erover gesproken dat ik in december wilde weten of het contract omgezet kon worden naar onbepaald omdat ik anders te weinig tijd zou hebben om iets nieuws te zoeken als het per 1 april niet zou worden omgezet. Zijn antwoord daarop was dat het allemaal goed ging en dat ik me niet ongerust moest maken en dat we in december er over verder in gesprek gingen. Ik heb echter toen er half december nog geen gesprek had plaatsgevonden besloten om actief te gaan solliciteren omdat het met de feestdagen voor de deur zo half januari zou worden voordat ik dan weer acties kon uitzetten en dan bleef er nog maar weinig tijd over tot 1 april. Ik had vanaf begin december al wat lijntjes “uitgezet” maar daar nog geen concreet gedrag aan verbonden. Ik heb in het w.e van 13/14 december drie sollicitatiebrieven verstuurd. Eén naar de gemeente Almere waar ik aan de interne procedure kon deelnemen door het samenwerkingsverband met het CIZ en twee naar externen. Toen ging het ineens heel snel. Er kwam direct een reactie van de gemeente en binnen twee weken was het rond. De inhoud van het werk ligt dicht bij wat ik nu ook doe en ik vind het geweldig dat ik daarin kan blijven werken. Ik ben benieuwd hoe het me bevalt om in een gemeentelijk apparaat te werken en of dat bij mij past, ik heb er in ieder geval heel veel zin in.

 

Juni 2008

Zo langzamerhand krijg ik beter in de gaten waar het omgaat. De administratieve processen lijken in eerste instantie overzichtelijk en complex. De praktijk is echter dat het vaak toch net even anders ligt en ingebed is in afspraken die weer niet altijd even helder zijn. De complexiteit ligt vooral in deze aspecten. Het elke dag leren is nog steeds aan de orde en dat maakt het erg leuk.

 

20 mei 2008

Ik ben nu bijna twee maanden aan het werk bij het CIZ. Ik ben daar 1 april begonnen. Het werk gaat over de zorg maar is totaal anders. Ik heb een contract voor een jaar. De eerste maand was erg wennen. Alles is anders en ik kan niet terug vallen op mijn routine. Wel als het over de leidinggevende zaken gaat maar niet over de inhoud. Maar ik vermaak me prima. Elke dag leer ik iets nieuws en ik heb het naar mijn zin. Dus het lijkt een goede keus. Ik heb veel te maken met de logistieke afhandeling van het indicatie stellen. Dit betreft het front en back office werk. Ik heb nog een tweede werkplek waar ik zowel met indicatiestellers als met front en back office medewerkers te maken heb maar niet operationeel. Dat ligt in handen van twee mensen die van een andere organisatie zijn. Hiermee is een convenant gesloten die de samenwerking afregelt. Ik vertegenwoordig meer “de lijn” voor de medewerkers van het CIZ die daar werken. Ik moet zeggen dat ik het een bijzondere constructie vind. Maar zoals altijd gaat het erom of mensen elkaar kunnen vinden en verdragen om te werken voor onze cliënten en klanten. Tegelijkertijd wordt ik weer erg geïnspireerd door het bezig zijn met spiritueel leiderschap. Ik ga aan het eind van de maand weer naar een college op de Nijenrode om de nodige ideeën op te doen. Ook dat bevalt goed.

 

Maart 2008

Op naar een nieuw avontuur:

Ik heb nu vakantie. Ik heb mijn baan opgezegd per 1 april 2008. Het was de enige manier om mijn onvrede over hoe het op het werk ging op te lossen. Ik had het idee dat ik wel een volledige baan had maar door het werken voor twee totaal verschillende onderdelen ontstond bij mij het gevoel dat ik op elke plek half werk leverde. Gesprekken daarover leverde geen verandering op. Ik wilde daarvoor niet langer de verantwoordelijkheid nemen en heb dus opgezegd. Ik kijk wel terug op een goed jaar. Zowel het werken voor de kliniek als voor de ouderen psychiatrie heb ik als goed ervaren maar niet als kwalitatief voldoende. Het grootste probleem zat in het niet kunnen ontwikkelen. Bezuinigingen waren daar voor een deel debet aan maar vooral het ontbreken van een bezieling en visie vanuit een overkoepelende aansturing liggen eraan ten grondslag.

Het heeft me aangezet om me de komende weken te richten op “spiritueel management”. Ik ga in ieder geval naar een seminar van de Nijenrode universiteit over verbindend leiderschap. De Nijenrode heeft sinds 2006 een leerstoel voor “Business spiritualiteit” en op de een of ander wijze vind ik dat erg inspirerend. De boeken lezen erg makkelijk en geven me het gevoel dat “het” nog bestaat namelijk dat bezieling en cultuur belangrijk zijn naast productie en financiën en niet alleen in de softe sector maar dus ook in de harde business realiteit. In de zorg mis ik het al heel lang. 

 

Mei 2007

Ik heb voor tijdelijk een nieuwe baan. Ik werk namelijk niet meer bij Cordaan. Op 1 april ben ik daar gestopt omdat de werkdruk voor mij te hoog was om er gezond bij te blijven. Er moest in korte tijd heel veel veranderen en dat vereist een andere managementstijl dan dat ik “in huis” heb. Het was een moeilijk besluit maar ik ben er nog steeds tevreden over ook al had ik geen uitzicht op ander werk. Het is spannend of ik weer een leuke baan kan vinden die bij mij past. Ik moet maar zien hoe het loopt. Ik werk nu als hoofd van een open en gesloten opnameafdeling en de polikliniek/deeltijd voor ouderen in de psychiatrie.

 

Januari 2007

Er zijn drie maanden voorbij en ik werk dus voor vast bij mijn baas. De proeftijd was geen probleem en kreeg positieve feedback. Op mijn verzoek is het een 360 graden gesprek geweest met een vijftal direct betrokkenen. Dat was leuk om zo te doen. Ik heb het echter niet makkelijk. Het onderdeel waar ik verantwoordelijk voor ben verkeerd in zwaar weer en ik moet alle zeilen bijzetten om het schip door de storm te loodsen. Ik krijg wel voldoende ondersteuning dus dat is erg plezierig. Ik ben wel verantwoordelijk maar hoef het niet alleen te doen. Ik  heb de afgelopen periode nog wel eens nagedacht over waar ik aan begonnen ben, ik heb er slapeloze nachten van gehad, en of ik dit wel wil. En ja ik wil wel. Ik vind het ook spannend om het tot een goed eind te brengen.

 

Oktober 2006

Vandaag was mijn eerste werkdag bij mijn nieuwe baas. Het is leuk om met iets nieuws aan de slag te gaan en vooral dat je helemaal fris en onbelast bent. Ik heb een waanzinnig leuk afscheid gehad en daarna vier weken vakantie. Heerlijk  zo’n periode vrij maar dan is het ook wel weer wennen aan moeten werken. Vandaag vooral kennis gemaakt en de eerste zaken gehoord waar op kort termijn wat mee moet. Morgen dus de tweede dag.

 

Juli 2006

Het is zover. Ik heb mijn baan opgezegd per 1 oktober. Per die datum ga ik werken bij Cordaan. Dit is een vrij nieuwe fusieorganisatie van wat vroeger de “IJlanden” en de “Verenigde Amstelhuizen” waren. Ik ga als regiomanager in Amsterdam Noord aan de slag. Mijn domein is in eerste instantie de VGZ (Verstandelijk Gehandicapten Zorg)

 

Wat is er gebeurd?

 

Ik ben gevraagd door Cordaan om eens te komen praten over een vacature. In het verleden heb ik contact gehad met ze over het opzetten van een crisisunit. Ik was toen een soort klankbord, (sparringpartner) voor de persoon die dat moest doen. Toen dat voorbij was is me gevraagd of ze me in portefeuille konden houden voor het geval dat. En daar heb ik ja op gezegd en zie wat daar van kan komen.

 

Het afscheid dat ik van de VK heb gekregen was ongelofelijk mooi. Ik zal het mijn hele verdere leven niet vergeten. Het was meer dan fantastisch!!!!

 

April 2006

Het laatste nieuws:

Er ligt een nota die een verdere samenwerking tussen twee organisaties voorstaat, en jawel ik werk bij één van deze organisaties. Dit houdt in dat we opnieuw gaan (re)organiseren en ook al staat het er niet dit heeft ook voor mij de nodige consequenties. Dus binnen een jaar gaat de karavaan weer op reis om het maar zo te zeggen. Het zou goed kunnen dat ik een leuke reis ga maken maar voor hetzelfde geld zit ik weer in de gevarenzone. Genoeg erover, het is Pasen en ik ga er van genieten en daarna zien we wel weer verder. Ik ga het in ieder geval heel anders doen, of ermee omgaan, dan de vorige keer want daar ben ik niets mee opgeschoten.

 

 

Maart 2006

Zo, er is al weer bijna een jaar voorbij en ik werk nog steeds bij de baas. Ik heb de storm doorstaan maar ben er zeker niet zonder kleerscheuren of lidtekens doorheen gekomen.

In eerste instantie zou ik worden wegbezuinigd, wat een vreselijke term is dat eigenlijk, maar uiteindelijk is er iemand anders geofferd aan het bezuinigmonster. Ik heb in die onzekere periode enige keren gesolliciteerd maar dat lukte niet erg. Ik heb ook nog een keer intern gesolliciteerd maar dat is ook niets geworden omdat het, verplichte, assesment had uitgewezen dat ik niet geschikt ben om leiding te geven. Het zal je maar gezegd worden nadat je dertig jaar als leidinggevende heb gewerkt. Mijn ego was zwaar gedeukt? Ik dacht het niet. Ik heb het gewoon teveel naar mijn zin en dan lukt solliciteren ook niet.

 

 

Eind april 2005

Zo, de laatste stand van zaken maar weer eens aan het net toe vertrouwen. Ik zit dus nu midden in een reorganisatie van het circuit en er moet flink bezuinigd worden en omgebogen. De productie ambulant moet fors omhoog per medewerker want de begroting was gebaseerd op een 60%  face to face en dat wordt bij lange na blijkbaar niet gehaald. Klinisch moet de inzet van “personeel niet in loondienst” flink omlaag en er moet formatie worden ingeleverd. Ook in het management vallen “klappen”. Er wordt één manager op het 3e echelon wegbezuinigd en met een sociaal plan wat uitgaat van “last-in first-out” ben ik degene om wie het zou kunnen gaan, want ik ben het laatst gekomen. Of het zo gaat is nog onduidelijk omdat er ook allerlei andere belangen en competenties in het spel verborgen zitten. Het duurt echter lang en ik heb het gevoel dat ik bungel. De spanning loopt op. Dit beleid is ontwikkeld en ingezet onder een tijdelijk circuit manager die begin februari is begonnen en half mei weggaat omdat we dan een vaste krijgen. Ik heb zelf in de sollicitatie procedure gezeten en het lijkt op voorhand een capabel manager. Zien te overleven is het adagium op dit moment.

Ik hoop dat ik niet te snel weer de pen moet pakken want dan betekent het dat het toch om mij gaat. “Fingers crossed” zeggen de Engelsen en dat zal ik dan maar doen.

 

Januari 2005

Sneller dan ik zelf had bedacht heb ik de pen weer opgepakt. Ik ga 2005 in op een heel andere manier dan ik had bedacht. De sturing van de afdeling is veranderd en dat betekent dat ik met een wisselende OvD (oudste van dienst) de afdeling run. Al met al een vorm van uit de sociotechniek om de verantwoordelijkheden en bevoegdheden zo laag mogelijk in de organisatie neer te leggen en daar resultaatverantwoordelijkheid aan te verbinden. De begroting voor 2005 is realistischer, zowel voor de productie als over de personeelsformatie. Verder heb ik meegedaan in de werving voor een nieuwe circuit manager, wat geen resultaat heeft opgeleverd, en ga ik op het nieuwjaarsontbijt een praatje houden waar ik me op voorbreid heb met behulp van een tekstschrijver.

 

December 2004

Wel, een jaar werken bij de nieuwe baas zit erop. De afgelopen maanden zijn redelijk beheerst verlopen, maar de laatste weken neemt de spanning weer toe. De organisatie is in verandering en aan het reorganiseren.  Daarnaast speelt de “begroting” weer op. Er worden dreigende woorden uitgesproken over de gewenste zakelijkheid en er gaat “afgerekend” worden op prestaties en afspraken, dat laatste is vooral productie gerelateerd. Op zich allemaal goed te begrijpen en zeker ook iets waar veel aandacht aan besteed moet worden, de gave om er op een positieve manier mee om te gaan moet nog ontwikkeld worden. En toch … heb ik het erg naar de zin ook al is het niet makkelijk. Ik heb meer grip op wat er om me heen gebeurd en ik heb mezelf beter georganiseerd.

 

 

Juli ’04

De tijd vliegt voorbij en het is alweer twee maanden geleden dat ik mijn laatste woorden over mijn nieuwe baan aan de computer toe heb vertrouwd. Het gaat toch wel weer erg hard. Het nieuwe is er wel af en mijn ogen zijn ook andere dingen gaan zien. Het roze van de bruidsweken is verbleekt. Al met al waren de maanden mei en juni twee spannende maanden. Er is veel gebeurd. Op de afdeling gaat het wel goed nu. Er is nu meer rust. In de aansturing van het team heb ik wat aanpassingen gedaan en ik laat zien dat ik er ben als het nodig is. Er is nu een verpleegkundige per dag als oudste van dienst waardoor er iets meer ruimte is om hun eigen werk in te delen. Het klinkt mooier dan het is. Er is ook nog wel wantrouwen maar het verschuift en dat maakt dat er ruimte komt. Mijn grootste problemen heb ik “buiten” de afdeling. De begroting is niet in overeenstemming met wat er werkelijk gebeurd en dat geeft veel spanning. Ik trap natuurlijk (weer) in mijn oude kuilen en heb alles tot op de bekende vier cijfers uitgerekend, maar langzamerhand dringt het tot me door dat niet iedereen daar op zit te wachten en dat er verschillende belangen in het spel zijn. Het accepteren ervan is het moeilijkst voor me. Dit zijn processen die al vele jaren zo zijn en omdat te veranderen vergt veel tijd, ja ik weet het wel maar…Dus het zal nog wel even zo blijven denk ik.

Ik moet me niet overal verantwoordelijk voor voelen en niet alles naar me toe trekken Ik merk dat ik dat weer aan het doen was en dat als ik niet oppas ik er in verzuip. Ik heb de “RET” uit de kast getrokken en dat op mezelf los gelaten en het helpt ook nog. 

De intervisie die ik heb en de MD training helpen me om het in de juiste proporties te zien maar vooral dat ik niet op een ander zijn stoel moet gaan zitten.

Is het nog leuk? Ja het is nog leuk en ik leer veel dus wat wil ik nog meer.     

 

 

April ’04

Er is weer een maand voorbij en de lijn van de eerste drie maanden heeft zich voortgezet. Het is hard werken voor me maar ik geniet er nog elke dag van. Het voelt langer dan vier maanden en het is goed voor me om me te realiseren dat vier maanden ook erg kort is. Ik ben de afgelopen twee weken weer “alleen” geweest en dat voelt wel goed eigenlijk. Ik moet op kort termijn iets gaan doen met de organisatie en aansturing van de afdeling. Ik vind het nog erg lastig om daar een gewogen oordeel over te hebben maar ik zal zien wat er op me af gaat komen. Ik ben twee dagen in Bergen geweest in hotel de Zandhoeve voor een Management Development training  en dan moet ik erg aan Brijder denken. Ik heb veel training daar gehad. Afgelopen vrijdag ben ik weer actief geweest voor Brijder. Ik heb mijn kennis en ervaring met de nieuwbouw in de Haarlemmermeer gedeeld met Els en Ewoud en dat was geweldig leuk om te doen. Alsof ik niet weg geweest ben. Wel dat was het wel weer en  ga morgen weer voor “de oudjes” aan de slag om voor hen zo goed mogelijk de zorg te regelen. 

 

 

Maart 2004

De eerste drie maanden liggen achter me en de keus om iets anders te gaan doen is me tot op heden goed bevallen ook al realiseer ik me ook dat de mate van vrijwilligheid over deze keus niet bijster groot was, dus wat betreft heeft het extra goed uit gepakt. Ik ga vanaf nu minder vaak deze pagina updaten, ik  weet ook niet of er buiten de mensen om die me er over mailen nog anderen zijn die deze “voortgang” lezen zo ja laat dan nog eens wat van je horen. Ik vond het erg leuk om dit zo bij te houden.

Samengevat: Het gaat wel weer goed met me. 

 

13e week (23 02 2004 t/m 26 02 2004)

Al mijn tijd buiten het werken om gaat op aan het helpen van Eske. Op het werk gaat het nog steeds in stijgende lijn ook al krijg ik soms met uiterst ingewikkelde groepsprocessen te maken op de afdeling. Er steekt dan iets de kop op van “wie beslist hier over wat”. Professionals  blijven lastig te managen zal ik maar denken ook al snap ik wel waar het over gaat en dat zal wel met mijn eigen achtergrond als professional te maken hebben. Uiteindelijk zal ik meer met begrip bereiken dan met strijd of onnodig op “strepen” staan wat ik wel zo nu en dan om me heen zie gebeuren.

 

12e week (16 feb 2004 t/m 19 feb 2004)

Ik heb een leuke brief van Jan, de kok , gehad. Voor de rest ben ik druk met Eske haar uit huis gaan. Ik mag veel helpen dus er schiet weinig tijd over voor andere dingen

 

11e week (9 feb 2004 t/m 12 feb 2004)

Ik heb een lekkere week achter de rug. Ik heb mijn achterstand, door de week ziekte, aardig ingelopen en ook nog wat tijd vrij kunnen maken voor wat andere zaken. Ik heb de laatste dag van de “interne budgettering cursus” gehad en ik begrijp iets meer hoe de financiën in elkaar zitten en ga de begroting eens doorspitten om de relevante zaken voor mijn afdeling eruit te halen.

 

 

10e Week (2 feb 2004 t/m 5 feb 2004)

Zoals al gemeld was en ben ik nog een beetje ziek, griep dus en het is woensdag de 4e als ik dit op het scherm zet. Morgen ga ik naar cursus en ik zie wel hoe lang ik het volhou. Ik heb wel elke dag telefonisch contact gehad met het werk om nog van alles te regelen. Eigenlijk schaam ik me dood dat ik direct aansluitend op mijn proeftijd me ziek moest melden maar het ging echt niet anders.

 

9e Week (26 jan 2004 t/m 29 jan 2004)

De evaluatie is achter de rug en ik ben in vaste dienst. Alles was naar behoren en ik heb geen verbeterpunten “meegekregen”. Ik ben wat laat met dit alles omdat ik sinds het w.e plat lig met griep en ik sinds vandaag weer enigszins mobiel ben. De verkoudheid van vorige week was over en ik dacht dat ik mazzel had maar het was schone schijn want ma ochtend had ik 39 graden. Maar eigenlijk hoort dit bij de volgende week. Ik ben dus blij dat ik voor langere tijd me kan verbinden aan deze baan.  

 

8e Week (19 jan 2004 t/m 22 jan 2004)

De week begon goed en is afgesloten met een etentje in “Don Julio”. Dit laatste met drie oud collega’s van de Querido. Ik heb het erg gezellig gevonden en het eten en drinken was niet duur en erg lekker. Een aanrader dus. Gratis reclame voor de “Don” bij deze.

De tussenliggende tijd van dinsdag t/m donderdag was minder prettig. Ik was zeik nat geregend maandag en op het station stond een nare wind en nu kun je wel raden wat het effect was. Dinsdagochtend snot en snot verkouden en dat is gebleven tot vrijdagavond, nu gaat het wel weer wat beter. In eerste instantie had ik geen verhoging maar vrijdagochtend had ik 38. Met een licht verhoogde dosis paracetamol zakte het in de loop van de dag.

Op het werk ging het wel redelijk ondanks mijn verkoudheid. Ik kon me alleen af en toe slecht concentreren omdat ik een kop vol watten had. Ik nader het einde van mijn proeftijd en het gaat er nu toch van komen volgende week. Er komt een evaluatie zonder dat ik er bij ben (ik mag er niet bij zijn!) Dit is op maandag middag en ik krijg het dinsdagavond te horen van mijn baas. Overdag heb ik een cursus over interne budgettering en in aansluiting daarop ga ik naar haar toe. Spannend.

 

 

7e Week (12 jan 2004 t/m 15 jan 2004)

Het ging deze week een stuk relaxter dan de vorige, ik had voor mijn gevoel neer grip op wat er gebeurde en was beter georganiseerd. Dus ik ging donderdag met een goed gevoel naar huis ook al was mijn werk niet af, dat heb ik vrijdagmiddag gedaan. Ik moest toch naar Alkmaar en ben over Amsterdam die richting op gegaan. Ik ben samen met Peter uit eten geweest en we hebben de laatste “roddels en wetenswaardigheden” uitgewisseld. 

 

6e Week (5 jan 2004 t/m 8 jan 2004)

Deze eerste week in het nieuwe jaar, waarin een ieder weer aan het werk was, vond ik geen groot succes. Ik liep tegen mezelf op en had last van mijn eigen emoties op momenten die ik niet prettig vond maar was onvoldoende instaat ze “weg” te houden. Ik word op het verkeerde been gezet en ook uitgespeeld. Een oplossing voor een probleem is voor de één geweldig en voor een ander een “ramp”. En omdat er niet rechtstreeks gecommuniceerd wordt krijgt het een vreemde lading waar als ik niet oppas in klem kom te zitten Het lijkt een beetje op een strijd tussen de disciplines en ik krijg het gevoel dat er niet zoveel veranderingsbereidheid is. Ik laat me verleiden tot discussies die niet constructief zijn. Kortom: even een stapje opzij doen en bij de les blijven want ik wil me graag ontspannen en flexibel blijven voelen. Het klinkt dramatischer dan het is dus volgende week gaan we er weer gewoon “gewoon doen”

 

1e maand

Al met al kijk ik terug op een goede eerste maand. Ik heb hard gewerkt en veel geleerd. Ik ben voor zover dat kan na één maand aardig gewend en door het alleen werken van de afgelopen 14 dagen zit ik er “aardig in”. Het heeft ook veel indruk op me gemaakt. Ik heb een suïcide moeten meemaken van iemand die was opgenomen  en het separeren van een oude man die zo in de war was dat er geen andere oplossing was. Het ouder worden is lang niet altijd een feestje om het maar zo te zeggen. Het motiveert en inspireert me wel om  zo goed mogelijke zorg mogelijk te maken. Ik heb nog geen evaluatie gehad, er waren geen klachten.

 

 

Vierde Week (22 dec. 03 t/m 24 dec. 2003)

Het was een kort weekje en ik was inderdaad alleen. En ach het viel erg mee. Vooral in deze periode is het relatief rustig dus ik kan redelijk op mijn gemak de dingen doen of uitzoeken. De dagen vliegen nog steeds voorbij en ik voel er erg oké bij. Volgende week heb ik een tussen evaluatie, als het goed is tenminste en verder ben ik ook volgende week alleen. Ik heb nu precies 15 dagen gewerkt en dat zijn dus maar drie “volle” werkweken. Het voelt als veel langer. Tot nu toe heb ik nog moment spijt van mijn keuze, maar dat kan ook liggen aan de kerstgedachte.

 

Derde Week (15 dec.03 t/m 18 dec 03)

Zo, deze week zit er op. Ik merk dat ik probeer alles te begrijpen en te overzien en dat lukt niet zo goed. Ik moet alles al weten en eigenlijk moet ik al helemaal ingewerkt zijn. Steekt er weer een perfectionistisch duiveltje zijn kop hier om de hoek? . Er waren avonden dat ik om half negen uitgevloerd in mijn bed lag. Ik heb me aardig gered zo zonder instructeur. Volgende week wordt nog spannender want dan is mogelijk mijn collega die me op de afdeling “redt” met vakantie. Ik heb oud collegae ontmoet waar ik mee heb samengewerkt in de Querido (en al mee uit eten geweest) en ik liep Gemma tegen het lijf, met haar heb ik bij de start van de Detox samengewerkt. Vooral deze laatste ontmoeting vond ik erg leuk en we gaan binnenkort samen een keer lunchen.  

 

Tweede week (8 dec. 03 t/m 11 dec. 03)

 De tweede week was al veel meer vertrouwd. Ik heb een aantal zaken alleen gedaan zoals het voorzitten van de grote patiëntenbespreking. Ik heb me voor het eerst wat op het beleid georiënteerd en daarover ook deelgenomen aan een vergadering. De sfeer is ontspannen en ik mag zeggen wat ik denk. Ik heb donderdag mijn toegangscode voor het netwerk geactiveerd en heb de eerste mail beantwoord. Er zaten er al  14 in de inbox. Er wordt veel middels de mail gecommuniceerd.

Volgende week moet/mag ik in het diepe springen zonder “instructeur”. Hij heeft donderdag het stokje overgedragen

 

Eerste week (1 dec. 03 t/m 4 dec. O3)

Ik heb mijn eerste werkweek achter de rug en ik heb al met veel mensen kennis gemaakt, zowel op de afdeling als er buiten en ik heb “iets” gezien van hoe er gewerkt wordt. Al met al een leuke eerste week maar wel vermoeiend. Ik heb weer sleutels zodat ik er zelf in en uit kan. Erg prettig! Volgende week krijg ik waarschijnlijk mijn toegangscode voor het netwerk zodat ik wat zaken kan vastleggen en mijn agenda in outlook kan inrichten. Ik ben goed opgevangen en “loop” met iemand mee die me inwerkt in de waarden en normen van het huis en dat alles verloopt heel plezierig.

Kortom een goed gevoel.

 

29 nov 2003
Ik heb donderdag (20 nov 2003) afscheid genomen. De hele dag heeft in het teken hiervan gestaan. Els is de hele dag bij me gebleven en mijn collega's hebben me een mooi afscheid bezorgd waarvoor ik ze bij deze wil bedanken. Het is een gek gevoel om alles in te leveren (bij Els) en alleen met een lege sleutelring het pand te verlaten. Het voelt alsof je er niet meer bij hoort en dat ze niet willen dat je zomaar onverwachts voor hun neus staat. Ik wil Peter en Elise ook nog bedanken dat ze, op mijn verzoek, zijn gekomen. De dagen erna waren toch heel vreemd. Je weet dat het afgelopen is en dat je niet meer naar Brijder toegaat om te werken maar het voelt niet zo. De hele dag denk ik aan Brijder en laat ik de film van ruim 17 jaar Brijder aan me voorbij gaan. Tot overmaat van ramp had ik voor de derde keer op rij een kaakontsteking van de week. Dus... antibiotica maar weer. Het gaat nu wel weer en Hanneke en ik hebben ons toch prima vermaakt. Morgen nog vrij en dan zullen we zien wat me te wachten staat. Ik kijk er wel naar uit om iets nieuws te doen maar ik vind het ook eng. Volgende week verder.

 

16 nov 2003

Mijn laatste werkdag bij Brijder verslavingszorg is op 20 november 2003. Daarna ben ik vrij en op 1 december begin ik Amsterdam met mijn nieuwe baan. Ik heb een aantal mensen beloofd dat ik op deze site verslag doe van hoe het me vergaat. Ik "mag" nu nog drie dagen en morgen ga ik overdragen aan Els. Zij is mijn collega in het zuidelijk werkgebied van Brijder verslavingszorg. Het is morgen (18/11) haar eerste werkdag na haar vakantie in Australië. Ik heb haar een hoop te vertellen en met een aantal zaken zal ze niet echt blij zijn.